Hoe overleef jij de pubertijd van je kind?

Hoe overleef jij de pubertijd van je kind?

Ik werk voornamelijk veel met pubers. Van die lekkere opstandige kinderen, op weg naar de volwassenheid. Wat ik vaak tegenkom is dat ouders de ‘puber-fase’ zo verschrikkelijk spannend vinden (helemaal bij de eerste) omdat dit misschien wel een fase is waarin je je kind het meeste ziet veranderen.

Ineens ben jij als ouder niet meer zo belangrijk als dat je zou willen. De vriendengroep gaat een grotere rol spelen, je kind gaat nadenken over zaken waar hij of zij voorheen helemaal geen interesse in leek te hebben. Ondanks het feit dat je puberzoon of -dochter enorm zijn of haar best doet om jou weg te duwen en vrijheid te ervaren, hebben ze jullie stiekem enorm hard nodig. 

Accepteer jij je kind?

Erkenning is voor je puber verschrikkelijk belangrijk. Dat jij hem en zijn keuzes accepteert. Dit hoeft natuurlijk niet te betekenen dat je alles maar goed vindt. Maar accepteer jij je kind zoals hij is? Terwijl je jezelf deze vraag stelt, wil ik dat je hem nog eens stelt en nog kritischer naar jezelf kijkt. Voldoet hij aan jouw verwachtingen? Of stelt hij jou teleur omdat hij misschien minder hoge cijfers haalt op school dan jij zou wensen? Pubers zijn druk met het ontwikkelen van een eigen identiteit. Dit kan betekenen dat zij van het ene (emotionele) uiterste naar het andere uiterste schieten. Dat ze misschien keuzes maken die jij niet zou maken. Laat jij je puber dit weten? Of kies je ervoor je oordelen even te laten voor wat het is en hem zelf zijn pad te laten vinden? En als je antwoord op de eerder gestelde vraag volmondig “ja” is, hoe voelt of merkt jouw puber dan dat jij hem accepteert zoals hij is?

Interesse

Herken je dat? Dat je puberdochter op een dag thuis komt, tot over haar oren verliefd is en dit in geuren en kleuren met jou deelt. Maar zodra je een keer uit jezelf vraagt naar hoe het gaat met diezelfde verliefdheid, krijg je een sneer. Waar je je mee bemoeit?!!!

Toch is het goed om interesse te blijven tonen. Mijn gouden tip bij omgang met pubers is interesse tonen, goed luisteren en vooral jouw oordeel ver weg te stoppen. Door actief te luisteren naar je kind, voelt hij zich serieus genomen. En door niet te (ver)oordelen geef je hem de ruimte om nog meer te vertellen en te delen wat hij kwijt wil. Als je puber het gevoel heeft dat deze ruimte er is, zal je zien dat zij veel meer zal gaan delen.

Een ander voordeel van actief luisteren is dat je je puber kan helpen om eventuele problemen helder te krijgen en hem zelf de oplossingen kan laten vinden. Je toont hierdoor respect voor wie hij is. Hallo zelfstandigheid! Want het zelf vinden van de juiste oplossingen is enorm handig voor de toekomst. 

Weg oordelen!

Nou heb je hem al een aantal keren gelezen he, dat stukje over jouw oordeel wegstoppen, op je tong bijten en dat stemmetje in je hoofd negeren. Maar dat ik dit continu herhaal wil natuurlijk niet zeggen dat je het overal maar mee eens moet zijn wat betreft de acties van je kind. Je hoeft echt niet alles goed te vinden, hoor. Maar voorkom impulsieve reacties. Denk goed na over wat je zegt en welk belang het heeft, en ga er dan met elkaar over in gesprek. Leg aan je kind uit hoe jij over bepaalde zaken denkt en waarom je iets wel of juist niet wil.

De ik-boodschap

Door de ik-boodschap te gebruiken, geef je goed aan waarom iets belangrijk voor jou is of waar jij zorgen over hebt. Een goede “waarom” is goud waard! Je geeft grenzen aan en je mag hem best laten weten dat je het belangrijk vindt dat hij ook rekening houdt met jouw grenzen. Jij doet dit tenslotte ook met die van hem.

Gelijkwaardig

Pubers zijn echt wel in staat om ook naar jou te luisteren. Dat is mijn ervaring. Ze willen altijd eerst gehoord worden. Toon begrip en laat hen weten dat wanneer ze om jouw kijk op de zaak vragen, het ook aan hen is wat ze ermee doen. Je dringt ze niets op en dat geeft hen het gevoel behandeld te worden als een gelijke en niet als een kind. Want oei!!!! Op behandeld worden als een kind zit een enorme allergie!

Puber vs een peuterpuber

En zelfs als je dit allemaal keurig volgens het boekje doet, zullen er avonden zijn dat je in je bed ligt en je jezelf afvraagt of jullie deze fase ooit gaan overleven. Ja hoor, lieve ouders. Ook in het geval van jullie puber komt er een ochtend dat hij of zij ‘s ochtends uit bed stapt en weer “de oude ik” is. Ook de pubertijd is een fase en die komen jullie door. Eigenlijk kan je hier gewoon dezelfde mantra toepassen als dat je ooit deed bij jouw tweejarige peuterpuber; “het is een fase, het is een fase, het is een fase”. Over het algemeen ben je zo tussen hun 18e en 21e levensjaar weer helemaal hun held en zijn jullie weer dikke vrienden. En hey, wat je tijdens de peuterpubertijd misschien nog een beetje deprimeerde, was het feit dat je wist dat er ooit nog een “echte” pubertijd aan zat te komen. Dat kan je nu loslaten! Want na deze pubertijd is het voorbij. Want dan is je kind volwassen en ga je samen een hele andere wereld ontdekken. Je taak als opvoeder zit er dan (soort van) op. Gefeliciteerd! Het is je gelukt!

 

 

 

Written by

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Welkom!

Het ouderschap is iets moois maar het kan ook je wereld op zijn kop zetten. Dit brengt vaak onzekerheid met zich mee. Op Plusjezelf delen we persoonlijke verhalen, ervaringen, tips en ideeën die je hopelijk inspireren en verder helpen. Leven vanuit je hart, vertrouwen op je gevoel. Dat is waar Plusjezelf over gaat.

Voer je e-mail adres in en jij bent altijd als eerste op de hoogte van nieuwe berichten!

Voeg je bij 52 andere abonnees

Instagram