Als je kind slechthorend is | Weer bedrust

Als je kind slechthorend is | Weer bedrust

In mijn laatste stukje ben ik geëindigd met mijn zwangerschap die toch niet zo heel erg lekker meer verliep en onze keuze om te gaan praten in het VUMC of Daan eventueel in aanmerking zou komen voor een Cochleair implantaat aan zijn linkeroor.

 

Traject

 

Het traject hiervoor bestaat uit verschillende onderzoeken en gesprekken waarna er een beslissing wordt genomen of een CI-implantaat een meerwaarde heeft.

Met Daan ben ik deze trajecten afgelopen en zijn de tests bij hem allemaal uitgevoerd. Daan is het gewend dat hij testen heeft en omdat het spelenderwijs gedaan word, heeft hij er altijd ook plezier in gehad.

Ook werden er diverse gesprekken gevoerd met ons als ouders om te bespreken waarin wij konden uitleggen waarom wij deze keus hadden genomen.

Ik kan me nog herinneren dat ik hoogzwanger, bekaf en met verschillende perikelen in mijn zwangerschap mee ging naar Daan zijn laatste test. Dit was de test waarbij er gehoortesten werden gedaan bij beide oren en waarbij er daarna door een psycholoog gekeken werd of Daan tijdens een gewoon spel goed kon communiceren met haar. De audioloog en de tweede psycholoog zaten daarbij achter een raam mee te kijken en hun observaties op te schijven. Na dit test moment ging ook de tweede psycholoog naar achteren en werd er overlegd, vervolgens zouden wij ongeveer 15 minuten later horen of Daan wel of niet in aanmerking kwam voor een implantaat aan zijn linkeroor.

 

Tijdens deze 15 min ging er natuurlijk van alles door ons heen. Wat als ze ja zouden zeggen, pff dan zou Daan een gigantisch zware operatie moeten ondergaan, revalideren, dus misschien hoopte ik wel dat ze nee zouden zeggen! Maar als ze nee zouden zeggen dan was het risico daar, dat als rechts ging verslechteren Daan misschien wel achter de feiten zou aanlopen, bang zou zijn, achterstanden ging krijgen. Jeetje wat een gedachten gingen er op dat moment door mij heen zeg.

 

Minuten leken uren

 

De 15 min leken niet alleen veel langer te duren, maar duurde ook echt langer. Het overleg is 40min geweest omdat de artsen het heel moeilijk vonden een keuze te maken.

Uiteindelijk na 40 min kregen wij te horen dat hij niet in aanmerking kwam voor een CI omdat Daan simpelweg te goed ontwikkelde met zijn rechteroor alleen en de kans dat het in ene weg zou zijn minimaal was en eigenlijk nog nooit echt was voorgekomen.

Daarbij scoorde Daan op de tests bovengemiddeld in zowel spraak/taalontwikkeling als de andere aspecten die zij hadden getest.

 

Stoom uit mijn oren

 

Toen kwam de vraag van de arts hoe ik mij voelde bij deze beslissing en ik moet zeggen, de stoom nog net niet uit mijn oren!!

Hoe konden ze zo een risico nemen door er maar weer vanuit te gaan dat het Daan niet zou gaan overkomen, altijd weer die eeuwige standaarden waar ze zich aan houden, bedoel kom op, elk mens is anders toch?

Hoewel de stoom dus nog net niet uit mijn oren kwam, bedoel de hormonen en laatste loodjes deden ook wat, hield ik mezelf kalm maar ik denk dat de arts evengoed heel goed door had dat ik niet blij was. Hij vertelde dan ook dat hij mij na een week of 2 even zou bellen als alles was bezonken. Slimme keus meneer de dokter haha.

Met gemengde gevoelens gingen we naar huis en hadden we besloten dat we nog voor een second opinion konden gaan, maar dat ik eerst de zwangerschap maar goed moest uitdragen.

Tot zover was het allemaal al druk genoeg, was er nog genoeg te doen en werd het me allemaal een beetje te zwaar.

 

Weer bedrust

 

De tijd tikte door, het bloedverlies in de zwangerschap werd weer meer dus daar was die dan weer, BEDRUST!! Alsof dat zo makkelijk gaat als je al een kleintje hebt rondlopen.

Mijn moeder heeft de knipoog dagen geheel op zich genomen en heeft alles met mij overlegd en besproken. Er werd boodschappen voor me gedaan, het huishouden noem maar op.

Ergens was het dus maar goed dat er een negatief advies was voor een CI  want anders had ik nog voor een flink probleem komen te staan aangezien ik nergens meer heen mocht.

Tijdens mijn bedrust heb ik natuurlijk over alles gigantisch gepiekerd en kwam er boosheid, frustratie en verdriet aan te pas waardoor ik besloot het naast me neer te leggen en me te focussen op het kleine mannetje dat in aantocht was en op Daan die ook gewoon zijn aandacht nodig had.

 

Bevallen

 

Lou en mijn moeder zijn voor mij een gigantische steun geweest in deze periode. 26 oktober om 5uur s ’morgens werd mijn rusten beloond en braken mijn vliezen bij 38 weken en 4 dagen. Ook daar kwam mijn moeder weer om Daan op te vangen en werd mijn zus gebeld omdat zij bij de bevalling aanwezig zou zijn.

Eindelijk gingen we dan naar het ziekenhuis en zouden we ons kleine mannetje mogen verwelkomen. Het heeft allemaal nog even geduurd omdat de weeën nog even op zich lieten wachten maar toen ik verhoging kreeg en aan de opwekkers ging, duurde het anderhalf uur totaal.

Uiteindelijk is onze zoon Luuk s ’middags om 14.36 geboren, wat een wonder, wat was hij mooi en voor even, vielen alle anderen dingen van ons af en genoten wij intens van ons nieuwste gezinslid.

Written by

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

Welkom!

Het ouderschap is iets moois maar het kan ook je wereld op zijn kop zetten. Dit brengt vaak onzekerheid met zich mee. Op Plusjezelf delen we persoonlijke verhalen, ervaringen, tips en ideeën die je hopelijk inspireren en verder helpen. Leven vanuit je hart, vertrouwen op je gevoel. Dat is waar Plusjezelf over gaat.

Voer je e-mail adres in en jij bent altijd als eerste op de hoogte van nieuwe berichten!

Voeg je bij 52 andere abonnees

Instagram

Follow Me!

%d bloggers liken dit: